Windownia, czyli wiele o wszystkim

Nieraz słyszymy o dzieciach, które wiercą się na krześle, ciągle się ruszają, łatwo rozpraszają. Jeśli dodatkowo charakteryzuje je labilność emocjonalna, zapominalstwo, błądzenie w “innym świecie”, a przy tym są impulsywne i działają bez zastanowienia - to znak, że najprawdopodobniej mają ADHD. Inna nazwa tego zaburzenia to zespół hiperkinetyczny lub nadpobudliwość psychoruchowa.

Dzieci z ADHD mają trudności ze zorganizowaniem sobie czasu, z zapanowaniem nad zegarem, dlatego dorosły musi im w tym pomóc. Pamiętać musi o godzinie rozpoczęcia nauki, przypominać i pomagać w odrabianiu lekcji, a w zasadzie w utrzymaniu koncentracji dziecka na odrabianym zadaniu.

Innym problemem, jaki napotkać może rodzic dziecka nadpobudliwego, jest to, że dzieci z ADHD bardzo często mają problemy ze snem. Czasem proces zasypiania może trwać kilka godzin, co skutkuje poranną “nieprzytomnością” i spóźnieniami do szkoły. Potrzebny jest zatem stały rutuał wieczorny, stworzenie spokojnej atmosfery do zasypiania, a nade wszytsko pilnowanie pory, w której dziecko z ADHD ma zacząć przygotowywać się do spania - a więc kolacji, wieczornej toalety, dobranocki itp.

Widać zatem na choćby powyższych przykładach, że ADHD wymaga dużej pracy i wysiłku rodzica. Nie można przerzucać ciężaru terapii na dziecko z nadpobudliwością, bo ono sobie z tym samo nie poradzi. Dopiero wsparcie otoczenia, rodziny, szkoły może przynieść pozytywne efekty terapeutyczne. Dlatego tak ważna jest psychoedukacja jako element terapii ADHD.