Windownia, czyli wiele o wszystkim

Chociaż nie każde nadpobudliwe dziecko będzie nadpobudliwe w dorosłości, to jednak u połowy dorsołych niektóre objawy ADHD będą stwarzały problemy aż do końca życia. Natomiast u około pięciu procent nadpobudliwych dzieci w dorosłości zachowają się wszystkie objawy ADHD. Nie jest więc prawdą popularne twierdzenie, że z nadpobudliwości można “wyrosnąć”

Bardzo ciężko jest stwierdzić ADHD w dorosłości, jeśli nie było zdiagnozowane w dzieciństwie. A ponieważ w Polsce takie diagnozy stawia się od niedawna, dorośli mogą się opierać głównie na swoich i otoczenia obserwacjach z dzieciństwa. Trzeba zebrać informacje o występowaniu objawów nadpobudliwości w dzieciństwie (jeśli w dzieciństwie nie była postawiona diagnoza). Następnie trzeba ocenić, jak dana osoba funkcjonuje w społeczeństwie jako dorosła. Pamiętać bowiem należy, że to właśnie trudności w normalnym fukcjonowaniu w życiu i społeczeństwie, związane z obajwami, jakie niesie ze sobą nadpobudliwość psychoruchowa.

Nasilenie objawów ADHD zmniejsza się wraz z wiekiem, jednak część lub cały wachlarz objawów może utrzymywać się do śmierci. Dlatego też dorosli z ADHD borykają się z kłoptami życiowymi, zawodowymi, z edukacją, z życiem rodzinnym. Dopiera znalezienie własnej drogi życiowej i poznanie, zaakceptowanie zaburzenia, a z drugiej strony świadome wykorzystywanie zalet ADHD i dążenie do eliminowania wad wynikających z objawów, mogą wpłynąć na szczęśliwe i pełne życie osoby nadpobudliwej.